شهر دختران و پسران خوش تیپ

نمی تونم واژه درستی براش پیدا کنم

من این وبلاکو درست کردم تا تنها نباشم همیشه دوستی را ذاشته باشم که باهاش حرف بزنم  نه چیز دیگه میدونید من خیلی تنهام به قدری که نمی تونم چیزی بگم

تنها دوست واقعی من خودمم میدونید چرا!!!

چون اطراف منو آدمایی گرفتن گه فقط وقتی پیشم هستن خوبن و وقتی نیستم مانند دشمنی از پشت خنجر میزنن واقعا در دنیایی دارم زندگی می کنم که همه وحشین و فقط می خوان چیزی از آدم  بکنن

نمیدونم جیکار کنم همه فقط در زمان خوشی با آدم خوبنو خوشن ولی در زمانی که نیازشون داری وای انگار داری با دیوار حرف میزنی اگر هم از دیوار صدایی بیاد از اونا صدایی نمیاد . مثل جسد انگار نه انگار فقط به صورت آدم نگاه می کننو و وانمود می کنن که آدمو نمی بینن

واقعا یعنی زندگی همینه؟

من که توش موندم انقدر هم حرص خوردم که اشکم درومده و حالا هم  افسرده شدمو حتی دوست ندارم صورت خودمو جلوی آینه ببینم

ببین چی میخواستیم چی چی شد کسی منو درک نکرد کسی منو نفهمید!مگه من چیکار کردم به کی بدی کردم؟اگر به کسی بدی کردم بیاد بگه که بفهمم چیکار کردم

خدا اخر عاقبت مارا بخیر کنه

سپیده بهرامی

حدیثه بخشی

صبا سوری

' width=248 border=0>

با این میتوانید با من حرف بزنید

گل من